For Flex 4, a UIComponenet can be hide by setting its two property.

includeInLayout = false;

visible = false;

Havsalam yetmedi; Hıncal Uluç kadar arsız, Yılmaz Özdil kadar boş, Fatih Altaylı kadar dönek, Rasim Ozan Kütahyalı gibi haddini bilmez olduğuma inandırdınız beni.

Uf oldu demokrasim, öyle dediler yani; bir de evimde kimyasal silah varmış. Evet var, küp şekeri tam bir silah kıvraklığıyla kullanabiliyorum. Konya yöresinin bir savunma sanatı bu.

Daldınız bu yüzden topraklarıma, “naber lan topraam” diyemeden oldum toprağımdan, sergenimden.

Üzdünüz lan beni. Kocaman bir sevgi büyütmüştüm oysa ki içimde. Sonra sıçtım geçti. Sonra bi arı kondu üstüne. Belki de o sendin. Sonuçta eşkıya da sen ben gibi insandır.

Annem bir melek gibi  uçacak sandım, o bir kuş gibi yere çakıldı.

Biliyor musun, yemyeşil çimenler sandığım her yer aslında öylemesine çakıldı, taştı, barniydi, molozdu, taştı.

Emma ben hiç ses etmedim. O korkulu gözlerimin ardından sesim çıktığınca anırdım. Ses kısıkmış. Yine de bütün hayallerimin altı yandı, dibi tuttu. Öyle yedim, başka bir şey yoktu yeyecek.

Yeyecek dedim de, Özdemir Asaf’a köylü diyorlarmış ya en çok o gücüme giderdi. Yok be, ona köylü denmesine değil; köylü diye bir sıfat olmasına… Sonuçta altın çamura düşmekle üf olmaz. Daha iyi, ilgi çekmez, bekler öylece. Bulduk onu, öptük, alnımıza koyup yukarı bir yere kaldırdık ve eminim hala oradan bi yerlerden bizi izliyor.

Şey düşünüyorum, yüce yaradanım bizi izlemekten sıkılıyodur bence bazen. Hani prime time olaylar var, iki savaş falan emma onun dışında gayet sıkıcıyız lan. İnsanın bi yarısı onu inkar ediyor, bir yarısı varlığına inandırmak için neler neler ediyor. Hani bir bölüm izlersin, iki bölüm izlersin de bayar yani bi yerden sonra. İlgi çekmesi için atraksiyon lazım aga.

Bence en saf ama malca ilgi çekme yöntemi şu ergenlerin yaptığıdır. Hani otobüste sarışın ama kimseye yüz vermeyen şirin kız hafif öne oturur bizim dallamalar da otobüsün arkasına konuşlanırlar ya. Ha sonra kız duysun diye bağıra bağıra espirtiler yaparlar böyle gülmeli, anırmalı. Sonra önden bi amca bağırır “susun lan silikon tıfıllar, başımız şişti”; ha işte ben hep o amca olmak istemişimdir. Susun lan kafam şişti diye bağırmak… Şişti lan; sizin sesinizi bastırmak için konuşurken kendi sesimden başım şişti. Öndeki sarışın kız da evlendi çoluğa karıştı. İbneler, kaç kere dedim yanına gideyim adam gibi konuşayım dedim, “yok la bebe, böyle yap, sever kızlar” dediniz. Mallar. Hepinizi şimdi feysbukta yeni eklediği kıza “ya sen bu kadar güzel miydin” diye fotoğraf altı yorumlar yaparken görüzlüyorum.

Şimdi benim yaşım kaç? 25. Bugün günlerden ne? Pazartesi… Yani? Ne yani? Yok bişi.

Dağılın.

I have added it successfully but wait, sometimes, it added this component twice.

This was remarkably surprising. Then I investigated this issue and figured that out:

Internal component might be added by the super class before createChildren method of your subclass. So we have two options to prevent this weird behavior:

1- Be sure that you call super.createChildren() in the very end of subclasses overridden createChildren method:

override protected function createChildren():void{

var objectList:DropDownList = new DropDownList();
addChild(objectList);
super.createChildren();
}

2 – Null check the component you wanna add after defining it as a class property:

protected var objectList:DropDownList = new DropDownList();

override protected function createChildren():void{

if(!objectList){
addChild(objectList);
}

super.createChildren();
}

Allah’ın belası güzellik sınırının 120 promil altındaydı.

Gözlerinin sana nasıl baktığını başkasına anlatırken utanacağın kadar…

Onu tanımıyordu. Yalnızca, gözlerindeki sinmişliğin, ürkek kırpınışların beyazımsı kahverengi aleviydi ne kadar da tükendiğini gösteren.

Hala çirkindi.

Ondan hoşlandığını söylediği ilk kişinin nasıl da  kahkahalar atarak tükürükler saçacağını bilebileceğin kadar.

Kumsaldaydılar. Karanlıktı. Karanlıkta bedenler susar. Gözler avazı çıktığı kadar parlar ışıl ışıl. Sesi çatallıdır gözlerinin, titrer. Karanlık, gözlerinin “doğruyu söyleyen” ayıbını örtemez. Bütün utançları sarmalar ama.

Çirkin bir kadının gözlerine bakarken utanmasına gerek kalmayacak kadar karanlık olmalıydı her yer.  Ama ay,  kendince mutlu etmek istiyordu belki de güneşi özleyenleri. Hayır, yaptığı oyunbozanlıktı. Gerçekten de ışık değildi, güneş değildi insanların istedikleri. Hani tam uykuya dalacakken aklına bir pişmanlığın gelir, uykunu kaçırır; sonra mücadele edersin, kendini affedersin, tekrar uykuya dalmaya çalışırsın, tam da o anda daha kuvvetli bir yumrukla geri döner pişmanlığın, yataktan fırlarsın. İşte buydu ayın yaptığı. Belalı, komik olmayan espriler yapıp neşe saçtığını düşünen tipler vardır ya; işte öyle rahatsız ediciydi.

Dakikalar tedirginlikle geçti; bulutun birisi elinin tersiyle kapattı ayın üstüne… Oh, yeterince karanlıktı; utançlar yok olabilirdi artık.

Kadın, yapabileceği en büyük yanlışı yaptı. Çantasından bir mum çıkardı. Yaktı. Yüzü aydınlandı. Ortalık aydınlandı. Erkeği bir pişmanlık kapladı. Çirkin bir kadın vardı yanında. Göreceklerdi onu. Ne hissettiği önemli değildi. Bir insanın bütün korkularını emip onu huzura kavuşturmanın mutluluğunu yaşayamadan, gözlerindeki ışıltının, “seni asla unutmayacağım, beni bırakacağından adım gibi emin olsam da” diyen narin sesindeki tedirginliğe aldırmadan, acımadan sıyırdı elini kadının ellerinden. ( Sanki ona hiç yapılmamıştı bu, acısını bilmiyordu.)

Hafif bir meltem esti. Belki de kadının kaderinin güçsüz bir iç çekişiydi bu. Bu güçsüz “nefes” bile mumu söndürmeye yetti. Kadın, çaresiz başını önüne eğdi. Tekrar çakmağını eline aldı, mumu yakmaya davrandı. Olmadı. Adam, kadının küçümen elleriyle beraber kavradı çakmağı. Hafif bir acımayla, iki parmağını el ayasında gezdirdikten sonra… Tam o sırada yan taraftan bir havai fişek atıldı ve gökyüzü aydınlandı. Burada adetti bu. Herkes birbiri için istek havai fişek arttırırdı. Yani öyle kaderin oyunu, tanrının mesajı falan değildi. Burayı kısa geçiyorum o yüzden.

Mumu yaktı. Kadının avuçlarını eline aldı. Mumun etrafına gerdiler dört eli. İkisi görece büyük, duygusuz; ikisi küçük, heyecandan titrek, sıcacık. Olmadı. Yine aynı ufak meltem, yine cılız ateş. Bu sefer ikisi de üzüldü. Gözyaşı yoktu. Aynı kişiydiler. Biri öncelerde çokça yaşamıştı bu duyguyu, diğeri halihazırda yaşıyordu. Hangi duyguyu mu? Anlayamadın mı? Adam, kadının yaşadıklarını tam olarak biliyordu. Ve şimdi, geçmişte karşısındakilerin yaşadıklarını yaşıyordu. Artık kadınla bir bütündü. Kadın, onun geçmişiydi. Geleceği olamayacak kadar geçmişte kalmalıydı. Kadın, adamın ta kendisi olmuştu. Artık ondan kaçamayacaktı, biliyordu. İnsan kendinden kaçamazdı. Belki uykusunda…

Derin bir uyku kapladı bedenini. Rüyalarından korktu, uyumamalıydı. Gözleri ağırlaştı. Kapandı. Kadın, boylu boyunca yanına uzandı. Kapalı gözlerini huzur işareti sandı. Değildi. Adamın göğsüne yasladı kafasını. Adamın göğsündeki o anlatılmaz boşluk dolmuştu sanki. Cuk oturmuştu.

Anlatmaya kalktı adam yaşadığı duygu karmaşasını. Karşılık olarak sadece “çirkin lan o kız” cevabını aldı.

Tek bir sıfatı vardı o kadının. Ne kadar sıcak olsa da, ne kadar sevse de, ne kadar sadık olsa da, ne kadar CESUR olsa da tek bir sıfat.

ÇİRKİN.

Ey insan, bu senin çirkinliğin. Çirkin, senin için sadece çirkin. Güzelliğin o mum gibi; kimle yakmaya çalışırsan çalış, hilkatının zayıf nefesi bile o cılız, aciz alevini söndürecek güzelliğinin.

Anlamayacaksın. Anlayamazsın.

1- Takes all items

2- Takes all display names

3- Takes all functions that will be triggered from the server side and

4- Executes the related functions by Reflection.

Server side returns me an XML like this:

And I am meeting this XML with an ActionScript object structured such as:

I first created a menu bar with a click handler function called “create”:

“create” function calls the remote object that returns me an XML I showed before. And set the stageX, stageY variables that will be used to position the menu.

I inserted all menu item contents to an Array Collection and assign to the menu as an Data Provider. On every menu item object in which is provided in Array Collection is labeled with the label property of the items. After filling the menu, I bound a click listener to the menu. This listener will execute a method by reflection (I mean the name of it.)

This reflection function is below: Here, MethodInvoker is a class to execute a function by its name and provided with “as3commons-reflect.swc”.  Here, “target” is the class that includes the desired function, “method” is the name of the method and it has the same name as the label of the menu item. Here, if we click the addUser item in the menu it will create a MenuEvent handled by “menuSelect” function.  It executes the “addUser” function by reflection.

That’s all. We can use this component to provide different menus to users with different credentials.

Bon appettite.

A: In fact, this can be done by MXML tags easily. Here is the problem, a developer never wants to be such alienated from the code flow as knowing nothing about the process. So we will extend our data grid with Actionscript 3.

Q: Then which properties we need to modify first?

A: We will call a remote service with some parameters. This service will response with an XML. We first need to set the data provider of the datagrid, then for viewing the data, we should set the grid columns and map them to data object fields. This is how we set and map the columns it by MXML:

<mx:DataGridColumn headerText=”NO” dataField=”id”/>

Here, we said the content of the column will be an object’s “id” property. And the web service returns us an XML content structured like this:

So, we must point our data provider to the PaperContentSummary node of the XML response. Right? Yeap, right. Then lets initialize our data provider in constructor of our custom data grid. We will use an ArrayCollection instance as a data provider and we will refresh it everytime our service returns a new response. In onEvent function we used a phrase “oEvent.result.PaperContentSummary”. Why? Because result attribute of the ResultEvent object is the root element of the XML. And the nested  nodes of XML are converted into object properties.

private function onEvent(oEvent:ResultEvent):void

{

// myDP is an ArrayCollection instance

myDP = oEvent.result.PaperContentSummary;

this.dataProvider = myDP;

}

Q: How to define the columns with Actionscript?

With AS, we should create an array, push all needed columns to this array and then assign it as columns attribute of the data grid:

var columns:Array = [];

var titleColumn:DataGridColumn = new DataGridColumn( “title” );

titleColumn.headerText = “TITLE”;

titleColumn.dataField=“title”;

titleColumn.showDataTips=true;

Define second column and make it invisible, we will use it in our inner processes, do not need to show it to user.

var idColumn:DataGridColumn = new DataGridColumn(“isOpened”);

idColumn.visible = false;

 

Assign the array to datagrid as “columns” property

//Add the columns to the array

columns.push(titleColumn);

columns.push(idColumn);

this.columns = columns;

Q: Columns are ready, function for reading remote service response reading is ready. But how to call the function and bind this function to the asynchronous service call?

We first create a service called “ContentService” which is extending HTTPServiceWrapper.

Setting the data provider is slightly different when we wanna do it by Actionscript. With XML, we define a CallResponder and assign its last result as our data grid’s data provider. But with this approach, we are alienized to asynchronous call result handling and etc. In background, CallResponder listens for the ResultEvent.RESULT or FaultEvent.FAULT events. We will add these listeners manually;

var pcs:ContentService; =  new ContentService();

pcs =  new ContentService();

pcs.addEventListener(ResultEvent.RESULT,this.onEvent);

And lets invoke the getContentsOfUser function of the service with a String parameter:

pcs.getContentsOfUser(“talha”);

That’s all. Whenever getContentsOfUser method returns a result, onEvent function which we bound to ResultEvent.RESULT event will be executed and the data will be refreshed by mapping the XML to the object. But wait wait wait; which object? We should define it in service return type. I will not delve into the details of this. Just giving you the structure of the object:

Here, title property will be mapped to the title column of the data grid because of our Data Grid Column configuration.

Thats all. Our custom data grid is ready. Bon appettite.

bunu söyleyen kadın “erkeğim olamazsın” demektedir. kuvvetle muhtemeldir ki kadın tarafı tipinizden hoşlanmıştı zamanında. belki bir gülüşünüzden, belki arkadaş grubunuzdaki otoritenizden, belki porschenizden, belki garsona bıraktığınız 100 lira bahşişten. bir şekilde hoşlanmıştı yani ne bileyim.

bu noktada, kadının seni değerlendirme süreci başlıyor. senin için önemli olan, kadın tarafının senden hoşlandığını belli ettiği andan itibaren ona kadınlığını hissettirebilmen. ilk zamanlar çok önemli. cümleleri kısa kesmek, açık sözlü olmamak, hayatı çözmüş çakma freud analizlerini cümlelere dökerek bir çuval inciri bok etmemek çok önemli…

misal…

siyah bir bluz-etek kombinasyonu yapmış olsun kadınımız akşam yemeği için. evinin önüne çektik arabayı, indik, ev ile araba arasındaki yolun yarısına kadar yürüdük. bir iltifat etmemiz gerekiyor. iltifat ederken dikkat edeceğin en önemli unsur, kıyafetine odaklanmak, ufak bir iltifattan sonra hafifçe elini tutmak ya da beline sarılarak kadınımızı sarsmadan güzelliği hakkında da ince bir kompliman yapmak ve bu seremoniyi bitirerek arabaya kadar yürümek. bu kompliman seremonisini yemek sırasında, öncesinde tekrarlamak senin konuşacak bir şeyin kalmadığı intibaını verir. o olmasa bile bu konuşmalar “senin gibi güzel bir kadının yanında olmak gurur verici” cümlesine doğru yol alır ki, kadın senin önceki hayatını bilmiyorsa kafasında negatif izlenimler doğabilir. kilit şu: ince iltifat, ciddi, hiçbir alaycılık taşımayan bir yüz, söylemek istediklerinin hepsini söylememek…

üçüncüyü açayım biraz:

sözlükte takıldığına göre sen büyük ihtimalle hatun kankaları olan, arada bir kaç sevgili edinmiş benim gibi bir insansın. sevgililerine de hatun kankalarına davrandığın gibi davrandığın için elinde bir türlü tutamamışsın. (tahmin ediyorum, bence öylesin yani, değilsen değilim de.)

akşam yemeğindeki komplimana geri dönelim. şimdi bilinçdışı hareketlerin var senin. her zaman kankalarınla bambiye akşam yemeğine gitmeye alışmışsın. siyah bluz, etek kombinasyonunu görünce kankanın üzerinde, ona yarım ağızla bir iltifat ediyorsun. sonra “ince göstersin diye mi simsiyah giyindin kız, şişman değilsin ki sen, başka renkler de dene” diyerek dil çıkartıyorsun ve gerizekalılıkların en büyüğünü yaparak hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorsun.

kısa kesmekten kastım buydu işte. sevgilinleysen ona kadınlığını hissettirdikten sonra, yapmaya alışık olduğun her şeyi es geçmelisin, o sikim gibi cümleleri kurmamalısın. ses tonun kankana “çok şıksın” derkenki gibi olmamalı, cümlenin sonuna doğru ses tonun yükselmemeli. çünkü bu sesini daha özgüvensiz, daha “söylesem de kurtulsam” havasına büründürür. ses tonun cümle sonuna doğru alçalmalı ve belki biraz çatallaşmalı, gözlerindeki ifade keskinleşmeli, hareketlerin apaçiliğe kaymayacak bir erkeksiliğe ve sahiplenmeye bürünmeli.

ben de biliyorum bunları bildiğini. hatta bunların ne kadar klişe olduğunu düşündüğünü de biliyorum. “herkes yapıyor abi bunları zaten, ben bunları yapmayayım da klişeleri aştığımı göstermiş olayım. hani bunları onlarca kez yapmışım ama artık kendimden taviz vermeden hareket ediyormuş gibi gözükeyim” dediğini de biliyorum. ve bu yüzden karşındaki kadına hiçbir yerde kadınlığını hissettiremediğini de…

alacağın tepki nedir biliyor musun o kıytırık düşünce tarzıyla?

- sen çok iyi bir insansın.

evet lan öylesin. sen çok iyi bir erkek değilsin. sadece insansın. yani kız olsaydın da çok iyi bir insan olacaktın. çünkü ruh aynı, beden farklı. kadın seni erkek olarak görmüyor işte. seninle sevişirken kendinden geçemeyeceğinin farkında. çünkü yine gereksiz cümlelerle “klişe” sandığın ama sadece birer kural olan davranışları yapmayacağını, romantizmin en güzel anlarında yapabileceğin bütün salaklıkları düşünüyor.

…ve sana siktiri çekiyor adamım. sakın bunu sen gerçekten “iyi” bir insansın gibi bir iltifat sanma. bu, sadece sevişilmezsin demek. bir çocuk doğurulup emanet edilmezsin demek.

bunu söyleyen kadına suç atma sakın. ben de atıyordum. ta ki oturup adamakıllı kendimi sorgulayana kadar.

Aman allahım ya…
Ben bu kadar yapmacık bir şehir görmedim. Sebebini daha sonra anlatacağım.

Shenzen’de Hongkonglu bir çok arkadaşım olmuştu. Böyle kemik büyük gözlüklü, renkli saçlı erkekler ve tipi Koreliye kaçan ciddi manada güzel Çin kızları… Arasıra eğlenmek için bizim mekanlarımız olan Richbaby ve Babyface’e takılıyorlardı. Bir de ne hikmetse KTV’lerin burada daha eğlenceli olduğunu söylüyorlardı. Bunun için de geliyorlarmış. Neyse… Popüler muhabbetlerimiz arasında bu kentin nasıl bir yer olduğu, daha da çok, neden Hongkong’u Çin’e yeğledikleri vardı.

+Shenzen çok tehlikeli…
+ Shenzen insanının dili dişi anlaşılmıyor. (bilader, sizin lehçeniz azınlıkta, ne bu artizlik?)
+ Çin insanı görmemiş. (sonradan görme diyorlar yani)

Bu adamlar, kadınlar cidden eğlenceli, İngilizceleri gayet iyi ve espritüllerdi. Çin insanını kendimce ikiye ayırıyordum. Yabancılara alışık olanlar, sarışın görünce malak gibi bakanlar… İkinci grup da iyi hoş ama birinci grubu tercih ediyordum. Kendileriyle dalga geçebilen kral adamlar birinci grupta bulunuyordu çünkü. Bakın bakın ne anlatıcam:

Yine bir gün eğleniyoruz Hongkonglu elemanlarla, konumuz ne sürprizdir ki Çinli kız bulmak kulüpte. Her gelen kızı bana paslıyorlar. Anlam veremiyorum.

(+:ben -: hong konglu eleman)
+ olm yakışıklı adamlarsınız, niye hepsini bana paslıyorsunuz bu kızların?
- abi çinli kızlar çinli erkekleri sevmiyorlar, sen yabancısın, hepsini götürürsün bunların.
+ nasıl sevmiyorlar ya, 1 milyar kişisiniz olm, aranızda büyük bir aşk olmuş olmalı tarihin en az bir parçasında… bir milyar, dile kolay…
- abi biz eskiden japonlara bu kadar benzemiyormuşuz biliyor musun?

Bir kahkaha kopartıyoruz. Doğru veya yanlış, kendisiyle dalga geçebilen adama hayranım ben ya. Neyse konuyu dağıtmayayım. Şehirden bahsedecektik.

bu keyifli arkadaşların da ricasıyla işbu kente gitmeye karar verdim en sonunda.
her faninin yapacağı gibi metro ile tsim sha shui’ye geldim öncelikle. kültür merkezinden sahil boyunca yürüdüm.

- Nehrinizi çok beğendim…

Bu lafa çok kızıyorduk değil mi boğazımıza dendiği zaman… Ama bilader adamlar haklıymış. Bizim boğazın iki katı genişlikte, aynı feribotlar ve çevresi çok daha modern… Hani o çarpık yapılaşma da yok; Expoya bile ilham olan yapılar süslüyor gerdanını denizin. Aynı “karşı” muhabbetleri burada da var. Hongkong island ve kowloon diye… Anadolu, avrupa timsali…

Kanım ısınıyor haliyle. Zaten denizin o yapışık sıcaklığını yüzümde hissetmeyi özlemişim memleketten uzakta; aynı hissi yaşayınca evimde hissediyorum kendimi.

Dostlarla devam ediyorum yolculuğuma. Çin’den alışık olduğum bembeyaz tenli hurilerin İngilizce konuşabilenlerinden onlarcasıyla tanışıyoruz Starbucks soğukluğunda… İngilizce önemli abi. Çin’de hatunlarla yaşayabileceğin en büyük zorluk bu zaten. Burada, bahsettiğim zorluk ortadan kalkıyor. Süper. Reklam panolarında da beni destekler nitelikte bir reklam: çinli bir hatun, dilini Einstein style çıkarmış, dili İngiliz bayrağına boyanmış, tek gözünü kırpıp ağzını açıyor. (Adriana Lima style). Yani diyorlar ki, İngilizce öğrenin, dil dile değmeden dil öğrenilmez. Evet böyle diyor.

Reklam dedim de; KevinCostnerlı Turkish Airlines reklamları var her otobüsün üstünde. Arkadaşlarıma “bakın Türk Hava Yolları ehehe” diyorum, gülüyorlar, iyice seviyorum bu kenti.

Stanley’e gidiyoruz gün ışığında. Sarı denize açılan sahiller gayet güzel. Zaten merkeze 15 dakika uzaklıkta kullanılabilir sahiller olması büyük şans. Denizden tuzlu tuzlu çıktıktan sonra üzerimdeki Hongkong doları fazlalıklarımı Stanley market’de bırakıp peak’e doğru yola çıkıyorum aceleyle. Daha gün ışığı ve boğucu bir sıcak var; şehrin güzelliği piyasada değil. Peak’e vardığımızda akşam güneşi güzele vurmaya başlıyor. Güzel dediğim şehir değil lan, sevgilim. ehehe. Tamam tamam Hongkong’a da vuruyor…Allah var, o da güzel şehir şimdi.

Neyse… Peak’de uzunca bir kuyruğu beklemeye başlıyoruz. Herkesin “hacı peak tram’e gitmek lazım, 45 derece dik çıkıyormuş, süpermiş, harikaymış” dediği kadar olmasa da hakkını vermek lazım tuhaf bir yer. En azından tarihi önemine puan vermek lazım. Japonlar bunları tek bir tepeye sıkıştırmış Victoria kıyılarından gelerek. Bu gariplerim de tek bir tepeye sürekli lojistik destek vermek zorunda. Son çare olarak bu kadar dik bir yol seçerek tramvay hattı döşemişler. Çok kereler benzinsiz, tütünsüz kalmışlar ama burada kendilerini savunmayı başarmışlar. Bir nevi küçük Çanakkale diyebiliriz aslında buraya. O yüzden buraya da kanım ısındı bir nebze. Sonra başım dönmeye başladı. Cidden dik tırmanıyoruz, etraftaki gökdelenlerin hepsi yan yatmaya başlamış, bir taraftan fotoğraf çekmeye çalışıyorum; nasıl dönmesin… Döner tabi. Keser döner sap döner, tavuk dö… Neyse.

En sonunda peak tower’a ulaşıyoruz. Güneş de iyiden iyiye batmış. Artık Hong kong’un kendini gösterme zamanı… Manzara cidden göz alıcı. Ama ne bileyim bir şeyler eksik işte, insanı tatmin etmiyor. Panaromik fotoğraflardan görüp hayran kaldığın yerleri kendi gözünle görüyorsun ama olmuyor işte,olmuyor… Neden mi?  Bak şöyle anlatayım. Başka bir kenti geziyorsun.Viyana diyelim. Hep tarih kokar değil mi? Buram buram ortaçağ kokar orası… Alır götürür seni. Ama burada turlarla gezdiğin zaman -big bus tours- rehberden duyacağın tek söz şudur: “solda gördüğünüz eşeğin kulağı metre uzunluğundaki bina bilmemne şirketinin binası olup dünyanin eyhyeterbeyinci en uzun binasıdır”. Eee? Nedir yani? Bu mudur? Tatmin etmiyor işte. Valla.

Peak tower’da adet gereği fotoğraflarımızı çektirip feribotla geçiyoruz tekrar Tsim sha tsui’ye. Kowloon’da birkaç tur atıp gece mekanı seçmeye çalışıyoruz.

Aman Allahım ya…İnsanlar, 20 katlı binaların içindeki kulüplere girebilmek için emekli maaşı kuyruğu gibi kuyruklar oluşturmuş. En çekici hatunlar kaldırımlara tünemiş, sıranın gelmesini bekliyorlar. İçim acıyor, ellerine bi kaç kuruş sakal atasım geliyor. Eh be yapaylığınızı, “diğer çinliler”i küçük görmenize başlayacağım ama diyerek biz de sıraya giriyoruz. Sırada hiç konuşmuyorum. Çünkü sabah da moda sokağında insanların alışveriş merkezine girebilmek için sıraya girdiğini, kaldırımlara oturduğunu görmüşüm. Mağazaların önünde bir tabela: “herkesin rahat rahat gezebilmesi için parça parça girilmesi gerekmektedir. Verdiğimiz rahatsızlık için özür dileriz”… Aman be.

yarım saatlik suskun sıra beklemenin ardından güzelce bir kulübe giriyoruz. Abooo. Dumanaltı… Çok fena. Kimsenin sigara içmediğini düşünüyordum bu kentte. Çünkü sokaklarda bile sigara içmek yasak. Her bulvarın başında “bulvar boyunca özel kısımlar hariç sigara içmek yasaktır, karşı gelenlerin toplam mal varlığından 5000$ azaltılacaktır diye uyarılar var. Denedim, yapmazlar dedim, yaptılar. Kendi elektriğini de üretemezler dedim, üretirler. EHEH, güncel şaka.

Bak bu yapaylığa da sinir oluyorum.Her şeye para cezası… Bu sigara izmariti kutusuna başka çöp atanın anası ölsün, buradan karşıya geçen top olsun, buraya çöp döken eşektir… Her şeye resmi uyarı, para cezası… Ulen zaten herkes para babası burada, kimi korkutuyorsun bilader?

Gerçi adamlar da haklı… Çin halkı iş yerinde çöp kutusuna balgam atabilen insanları da muhteva ediyor. Bir şekilde adam etmeye çalışmak lazım. Da hacı araya gümrük koymuşsun işte, yetmedi mi?

Bunları artısıyla eksisiyle değerlendiriyorum ve sonuç: YapayYalan dolan bir şehir. Bir de taklitçiler ya… Star Avenue nedir abi? Yok ünlü yıldızlar ellerini bassınmış yola, millet burayı gezsinmiş. Aman ne yaratıcı…

Demem o ki, “diğer çinliler” ne kadar taklitçiyse Hong kong Çinlisi de o kadar taklitçi. Diğer miğer diye bir durum yok yani ortada.

Paranın esiri olmuş bir halk, her sokağı mücevharat, saat, moda, elektronik dolu bir şehir. Açık hava alışveriş merkezi olmakla övünen kopmuş gitmiş insanlar. Yapay, yapay, yapay…

hong kong halkına açık mektup:

“Bu derece bir tüketim çılgınlığının bağrında yaşamak size, sizden olmayanları “diğer çinliler” diye nitelendirme hakkı vermiyor. gerçekten.

Yarın sizi tekrar Shenzen kulüplerinde onbinlerce yuanı harcarken gördüğümde, “adamlar eğlenmesini biliyor be” demeyeceğim, “vay görmemiş ayılar” diyeceğim. emin olun.”

A: Because we may need some information from server side code to initialize the client side application code developed with Flex 4.

Q: How to send these parameters to Flex 4 application?

A:You know, we embed the swf file by “embed” tag on the view page. If we set the desired parameters like traditional URL parameters on FlashVars attribute, they will be passed automatically.

<embed
allowScriptAccess=”never” src=”http://localhost:8080/projectname/clientapplicationname.swf” quality=high pluginspage=”http://www.macromedia.com/shockwave/download/index.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash” type=”application/x-shockwave-flash”
width=”1000″ height=”600″
FlashVars=”userId=10&theme=black”>
</embed>

Emphasized with orange line, we pass the parameters.

Emphasized with green line, we should pay attention to the src attribute. If we set this field relative or just as a local file path, we possibly will get an error saying “Your application trying to access local file”. This is a Flash Player security exception. The source should be the qualified domain name. (Here, just the localhost using port 8080)

Q: How to get these parameters on Flex 4 application?

A: This is slightly different from the Flex 3 style. We use FlexGlobals that contains variables that are global to all applications within the same ApplicationDomain. We can get the top level application by its static function, then acquire the parameters like this:

var params:Object = FlexGlobals.topLevelApplication.parameters;

Here all parameters are added to the params object as attributes. We can read them simply as attributes of an object;

var userId:String = params.userId

Pay attention that, params.userId clause. Attribute name is the same as the one in FlashVars attribute.

Q: When to use it?

A: It is up to you. But I think the best way is to embed these paramters to global variables in the application after creationComplete or applicationComplete.