Çirkindi.
Allah’ın belası güzellik sınırının 120 promil altındaydı.
Gözlerinin sana nasıl baktığını başkasına anlatırken utanacağın kadar…
Onu tanımıyordu. Yalnızca, gözlerindeki sinmişliğin, ürkek kırpınışların beyazımsı kahverengi aleviydi ne kadar da tükendiğini gösteren.
Hala çirkindi.
Ondan hoşlandığını söylediği ilk kişinin nasıl da kahkahalar atarak tükürükler saçacağını bilebileceğin kadar.
Kumsaldaydılar. Karanlıktı. Karanlıkta bedenler susar. Gözler avazı çıktığı kadar parlar ışıl ışıl. Sesi çatallıdır gözlerinin, titrer. Karanlık, gözlerinin “doğruyu söyleyen” ayıbını örtemez. Bütün utançları sarmalar ama.
Çirkin bir kadının gözlerine bakarken utanmasına gerek kalmayacak kadar karanlık olmalıydı her yer. Ama ay, kendince mutlu etmek istiyordu belki de güneşi özleyenleri. Hayır, yaptığı oyunbozanlıktı. Gerçekten de ışık değildi, güneş değildi insanların istedikleri. Hani tam uykuya dalacakken aklına bir pişmanlığın gelir, uykunu kaçırır; sonra mücadele edersin, kendini affedersin, tekrar uykuya dalmaya çalışırsın, tam da o anda daha kuvvetli bir yumrukla geri döner pişmanlığın, yataktan fırlarsın. İşte buydu ayın yaptığı. Belalı, komik olmayan espriler yapıp neşe saçtığını düşünen tipler vardır ya; işte öyle rahatsız ediciydi.
Dakikalar tedirginlikle geçti; bulutun birisi elinin tersiyle kapattı ayın üstüne… Oh, yeterince karanlıktı; utançlar yok olabilirdi artık.
Kadın, yapabileceği en büyük yanlışı yaptı. Çantasından bir mum çıkardı. Yaktı. Yüzü aydınlandı. Ortalık aydınlandı. Erkeği bir pişmanlık kapladı. Çirkin bir kadın vardı yanında. Göreceklerdi onu. Ne hissettiği önemli değildi. Bir insanın bütün korkularını emip onu huzura kavuşturmanın mutluluğunu yaşayamadan, gözlerindeki ışıltının, “seni asla unutmayacağım, beni bırakacağından adım gibi emin olsam da” diyen narin sesindeki tedirginliğe aldırmadan, acımadan sıyırdı elini kadının ellerinden. ( Sanki ona hiç yapılmamıştı bu, acısını bilmiyordu.)
Hafif bir meltem esti. Belki de kadının kaderinin güçsüz bir iç çekişiydi bu. Bu güçsüz “nefes” bile mumu söndürmeye yetti. Kadın, çaresiz başını önüne eğdi. Tekrar çakmağını eline aldı, mumu yakmaya davrandı. Olmadı. Adam, kadının küçümen elleriyle beraber kavradı çakmağı. Hafif bir acımayla, iki parmağını el ayasında gezdirdikten sonra… Tam o sırada yan taraftan bir havai fişek atıldı ve gökyüzü aydınlandı. Burada adetti bu. Herkes birbiri için istek havai fişek arttırırdı. Yani öyle kaderin oyunu, tanrının mesajı falan değildi. Burayı kısa geçiyorum o yüzden.
Mumu yaktı. Kadının avuçlarını eline aldı. Mumun etrafına gerdiler dört eli. İkisi görece büyük, duygusuz; ikisi küçük, heyecandan titrek, sıcacık. Olmadı. Yine aynı ufak meltem, yine cılız ateş. Bu sefer ikisi de üzüldü. Gözyaşı yoktu. Aynı kişiydiler. Biri öncelerde çokça yaşamıştı bu duyguyu, diğeri halihazırda yaşıyordu. Hangi duyguyu mu? Anlayamadın mı? Adam, kadının yaşadıklarını tam olarak biliyordu. Ve şimdi, geçmişte karşısındakilerin yaşadıklarını yaşıyordu. Artık kadınla bir bütündü. Kadın, onun geçmişiydi. Geleceği olamayacak kadar geçmişte kalmalıydı. Kadın, adamın ta kendisi olmuştu. Artık ondan kaçamayacaktı, biliyordu. İnsan kendinden kaçamazdı. Belki uykusunda…
Derin bir uyku kapladı bedenini. Rüyalarından korktu, uyumamalıydı. Gözleri ağırlaştı. Kapandı. Kadın, boylu boyunca yanına uzandı. Kapalı gözlerini huzur işareti sandı. Değildi. Adamın göğsüne yasladı kafasını. Adamın göğsündeki o anlatılmaz boşluk dolmuştu sanki. Cuk oturmuştu.
Anlatmaya kalktı adam yaşadığı duygu karmaşasını. Karşılık olarak sadece “çirkin lan o kız” cevabını aldı.
Tek bir sıfatı vardı o kadının. Ne kadar sıcak olsa da, ne kadar sevse de, ne kadar sadık olsa da, ne kadar CESUR olsa da tek bir sıfat.
ÇİRKİN.
Ey insan, bu senin çirkinliğin. Çirkin, senin için sadece çirkin. Güzelliğin o mum gibi; kimle yakmaya çalışırsan çalış, hilkatının zayıf nefesi bile o cılız, aciz alevini söndürecek güzelliğinin.
Anlamayacaksın. Anlayamazsın.
